با چند توافق روشن، در بحرانهای ناگهانی سریعتر تصمیم میگیرید و اعضای خانواده را پیدا میکنید.
شرایط اضطراری را نمیشود دقیق پیشبینی کرد؛ برای همین بهتر است از قبل فکر کنیم. یکی از بهترین کارها این است که یک برنامه اضطراری داشته باشید؛ یعنی چند توافق روشن با خانواده و افراد نزدیکتان درباره اینکه در بحران چه کار میکنید. مثلاً اینکه چطور همدیگر را پیدا میکنید، کجا قرار میگذارید، و برای کسانی که به کمک بیشتری نیاز دارند چه تمهیدی میبینید.
چون قبل از وقوع بحران، جواب این سؤالها را مشخص کردهاید:
اگر سرِ کار باشید و نتوانید به خانه برگردید و موبایل هم کار نکند، چه کسی بچهها را از مدرسه یا کلاس برمیدارد؟
اگر مشکل حرکتی دارید و آسانسور از کار بیفتد، چطور میتوانید از ساختمان خارج شوید؟
اگر نتوانستید با همسر/خانواده تماس بگیرید، کجا همدیگر را ملاقات میکنید؟
اگر به مراقبت در منزل یا دارو/تجهیزات پزشکی وابستهاید، در صورت قطعی برق یا محدودیت رفتوآمد، چه کسی و چگونه کمک میکند؟
اگر خوابگاهی/خانهاشتراکی زندگی میکنید و خانوادهتان شهر دیگری هستند، چطور ارتباط را حفظ میکنید؟
اگر اینترنت قطع شد و دنبال خبر هستید، از کجا اطلاعات معتبر و عملی میگیرید؟ (مثلاً رادیو، اطلاعیههای محلی، تماس با افراد مشخص)
وقتی برنامه را نوشتید، آن را با همسر، فرزندان، والدین و/یا همسایهها مرور کنید. از برنامه عکس بگیرید یا یک کپی تهیه کنید و برای «افراد تماس اضطراری» که داخلش نوشتهاید بفرستید؛ همانهایی که اگر اتفاقی افتاد میتوانید روی کمکشان حساب کنید. برنامه را در جایی دمدست نگه دارید؛ مثلاً کنار کیت اضطراری، روی یخچال، داخل کمد ورودی/راهرو یا نزدیک جعبه کنتور/فیوز.
