در ایران، معمولاً به برق، آب، اینترنت و خدمات شهری دسترسی داریم؛ اما در شرایط اضطراری این زیرساخت‌ها می‌تواند ناگهان مختل شود. زلزله، سیل، طوفان و سرمای شدید، آتش‌سوزی‌های گسترده، قطعی‌های سراسری برق و ارتباطات، و همچنین درگیری‌های نظامی، جنگ، حملات هوایی یا تهدیدات امنیتی می‌توانند باعث شوند چند ساعت تا چند روز، دسترسی به نیازهای اولیه سخت یا حتی غیرممکن شود. در برخی شرایط، ناآرامی‌های شهری و برخوردهای خشونت‌آمیز با تجمعات/اعتراضات هم ممکن است رفت‌وآمد، دسترسی به درمان، یا امنیت محله را تحت‌تأثیر قرار دهد.

در چنین موقعیت‌هایی، کمک‌رسانی رسمی ممکن است با تأخیر برسد یا ظرفیت کافی نداشته باشد. بنابراین منطقی است که از قبل برای چند روز اول آماده باشیم. آمادگی یعنی اینکه هر خانواده بتواند حداقل برای ۷۲ ساعت نیازهای پایه را مدیریت کند و در صورت امکان، به اطرافیان هم کمک برساند.

کاری که امروز انجام می‌دهیم، فردا ما را مقاوم‌تر می‌کند. آینده‌نگری از روی ترس نیست؛ برای جلوگیری از آشفتگی و تصمیم‌های عجولانه است. افراد آماده، آرام‌تر می‌مانند، بهتر تصمیم می‌گیرند و در بحران، برای خانواده و همسایه‌ها مفیدترند. و این آمادگی از خانه شروع می‌شود: یک کیت اضطراری آماده کنید، یک برنامه اضطراری خانوادگی داشته باشید، درباره سناریوهای محتمل صحبت کنید و روی کمک متقابل حساب کنید.